De golven gaan hun weg
De bomen blijven wuivend staan
De wind waait met ons mee
De wereld glijdt voorbij, en
wij worden gedragen
Ik kan je vertellen dat ik het wel spannend vond… een vaarvakantie. Dit keer niet op een zeilboot zoals ik gewend ben van vroeger, maar grappig genoeg op een motorboot(je). Oh ja, ik mag geen ‘bootje zeggen’, want hij is toch wel ff 8 meter lang 😉
Ergens gaf het spanning, was het ‘t onbekende? Of het varen met mijn hubby voor de eerste keer? De eerste dag was het even wennen, het aanmeren ging nog niet heel soepeltjes maar al doende gaat het steeds beter!
De spanning blijft een beetje hangen, maar ik geef het niet veel aandacht. Nadat ik ‘s nachts half in mijn slaap een angstaanval krijg, mijn darmen zowat stilvallen en ik de volgende ochtend wakker wordt met een enorme pijn aan mijn rechterheup/been, gaat er toch wel een lampje branden. Wil mijn lichaam me iets vertellen?
Mijn gedachten gaan terug naar al die (zeil)vakanties in het verleden, als ik terugkijk waren er daar ook veel momentjes die ik eigenlijk best spannend vond. Ik besef dat ik dat nooit, maar dan ook nooit heb uitgesproken naar de mensen met wie ik op vakantie was. Hoe dan… ben ik zo over mijn eigen grenzen heen gegaan? Was het overleven; niet aanstellen en gewoon doorgaan?
Als klein meisje van 2 jaar kreeg ik tijdens een vakantie een onverklaarbare pijn aan mijn arm, die als sneeuw voor de zon verdween op het moment dat ik weer thuis kwam. Het lijkt erop dat ik al jong ben gaan geloven dat wanneer ik thuis ben, ik veilig ben.
Ik besluit om deze overtuiging in te leveren, niet meer te geloven. En ik neem mezelf voor om zodra ik angst voel, dit uit te spreken, hoe ongemakkelijk of overdreven dit ook voelt. Daarnaast wil ik mijn veiligheid halen uit de wetenschap dat Jezus bij me is – elke dag van mijn leven – en écht voor mij zorgt 🎉
Ik ben veilig.
Waar ik ook ben,
het is goed.
Ik word gedragen.
