Een bijna kaal takje, met nog maar een paar mooi gevormde fel gele blaadjes eraan vast trekt mijn aandacht. Wanneer zouden ze eraan toe zijn los te laten, vallen ze als vanzelf of moet er misschien nog een storm aan te pas komen.
De blaadjes in mijn leven vallen grotendeels als vanzelf, ik waai met de wind mee van het leven. Neem de dingen zoals ze komen en laat los wat niet binnen mijn bereik ligt.
Maar er zijn zo van die blaadjes die lijken te zeggen; โik ben bang om te vallen, ik weet niet wat er komtโ.
En heel lang houden ze het vol.
Het vasthouden doet uiteindelijk meer pijn
dan loslaten. Maar, soms weet je dat nog niet.
๐๐ฐ๐ด๐ญ๐ข๐ต๐ฆ๐ฏ, ๐ญ๐ข๐ข๐ต ๐ซ๐ฆ ๐ท๐ข๐ญ๐ญ๐ฆ๐ฏ
๐๐ฆ ๐ธ๐ฐ๐ณ๐ฅ๐ต ๐จ๐ฆ๐ฅ๐ณ๐ข๐จ๐ฆ๐ฏ.
๐๐ณ๐ช๐ซ๐ฉ๐ฆ๐ช๐ฅ ๐ฌ๐ฐ๐ฎ๐ต ๐ซ๐ฆ
๐ต๐ฆ๐จ๐ฆ๐ฎ๐ฐ๐ฆ๐ต, ๐ฆ๐ฏ
๐ท๐ฆ๐ณ๐ต๐ณ๐ฐ๐ถ๐ธ๐ฆ๐ฏ ๐ฏ๐ฆ๐ฆ๐ฎ๐ต
๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ฐ๐ท๐ฆ๐ณ.
๐๐ฐ๐ด๐ญ๐ข๐ต๐ฆ๐ฏ, ๐ช๐ฌ ๐ญ๐ข๐ข๐ต ๐ฎ๐ฆ ๐ท๐ข๐ญ๐ญ๐ฆ๐ฏ.
๐๐ฌ ๐ธ๐ฐ๐ณ๐ฅ๐ต ๐จ๐ฆ๐ฅ๐ณ๐ข๐จ๐ฆ๐ฏ.
๐๐ฆ ๐ด๐ค๐ฉ๐ฐ๐ฐ๐ฏ๐ฉ๐ฆ๐ช๐ฅ
๐ท๐ข๐ฏ ๐ฅ๐ช๐ต ๐ด๐ฆ๐ช๐ป๐ฐ๐ฆ๐ฏ ๐ฌ๐ญ๐ฆ๐ถ๐ณ๐ต ๐ฎ๐ช๐ซ๐ฏ ๐ป๐ช๐ฆ๐ญ.
๐๐ฆ๐ต ๐ช๐ด ๐ฉ๐ฆ๐ณ๐ง๐ด๐ต ๐ช๐ฏ ๐ฎ๐ช๐ซ.
