Ik zie mezelf nog zo zitten, ik ben 15 of 16 jaar en zit aan de keukentafel. Naast mijn vader. Met een heel groot wit schrijfblok voor me; ‘probeer het maar’ zegt hij, en hij staat op en loopt weg. Een licht gevoel van paniek overvalt me en ik wil gaan huilen, ik kan dit hélemaal niet. Ik zou niet wéten hoe ik een sollicitatiebrief moet schrijven. Gewoon echt niet.
Hoe die brief er uiteindelijk uit heeft gezien, dat weet ik niet meer en of ik het baantje gekregen heb, ook niet. Wat ik wel weet is dat het talent om te schrijven er toen al wel in zat, maar nog niet zichtbaar was, en op dat moment zeker niet voelbaar 😉
Nu draai ik mijn hand niet om voor het schrijven van een nieuwsbrief of een blog, op het juiste moment rolt het er gewoon uit. Maar dat heeft wel even geduurd voor ik daar achter kwam, zo’n 40 jaar 😉 en ook nog tijdens een periode in mijn leven die ik niet over zou willen doen. Maar dit talent werd daar doorheen wél zichtbaar.
Dus stop met vergelijken 💛 Jij bent die ander niet, en die ander is jou niet. Jij hebt een prachtige gereedschapskist vol met talenten gekregen en deze worden hoe dan ook, vroeg of laat, zichtbaar.
Jij bent
echt heel
mooi!
