Morgen krijgen we er waarschijnlijk een gezinslid bij, een katje. En ik kan er niet van slapen, van allerlei doemgedachten stuiteren rond in mijn hoofd. Wat als.. wat als…
Het beestje zal hoofdzakelijk in de kamer van mijn dochter verblijven, het is haar huisdiertje. En toch, vind ik het spannend. Ik ben nooit echt een kattenmens geweest, dus het is ver ver ver uit mijn comfortzone. Ik heb er nu geen controle meer over, we hebben ‘ja’ gezegd. En wie A zegt, moet ook B zeggen.
Opeens verplaatsen mijn gedachten zich naar afgelopen middag. Eén van de gouden koffiemomentjes met mijn man, het is niet zozeer de koffie die het goud maakt, als wel onze gesprekken. Mijn conclusie was uiteindelijk: geef ik alle gewicht aan het maken van goede keuzes, of vertrouw ik erop dat ik hoe dan ook gezegend wordt door God. Wat ik ook kies.
Oef, die rekt bij mij op. Voel je ‘m ook? Vrijheid, om te kiezen. Vrij om te leven, te ontdekken, een paadje te bewandelen en wellicht besluiten om weer terug te lopen. Maar wel léven! Niet bang zijn, niet jezelf beperken. Toe maar, het is goed.
Laat die klem om je hart maar vieren, vier het leven. Dus ik zeg nu tegen mijzelf; omarm het katje, wees niet bang, geef haar een plekje, laat het zijn. En, verwacht Zijn (rijkelijke) zegen!
Een mooie dag!
