Een vleugje conifeer bereikt mijn neus. Heel even, maar het brengt me direct terug naar vroeger. Toen we ‘politie en boefje’ speelden, in alle tuinen die we kenden en waar we ons maar durfden te wagen. Elk steegje en elk hoekje wist ik te vinden. De spanning van het zoeken en gevonden worden. De kunst van het verstoppen en je niet laten vinden. Ongeacht de spinnen en de webben, die vooral zich ophielden – ja, juist zaten tussen die coniferen.
Ik was er stiekem wel een beetje bang voor, maar ik híeld van de spanning. Ik was onverschrokken, één van de snelsten, behendigste én fanatiekste. En dan vooral als het al begon te schemeren, dát was de leukste tijd – lekker spannend!
Waar.. waar ben ik die onverschrokkenheid kwijt geraakt. Of ben ik die niet kwijtgeraakt, maar is het verpakt in een ander papiertje. Is het er wel maar herken ik het even niet meer.
Word weer als een kind zeggen ze toch? Wat deed jij vroeger als kind zo graag.. wanneer was jij op je best toen je nog klein was?
Want dát… is een blauwdruk van jouw persoontje.
Ik zal me niet snel meer verstoppen achter een heg, maar avontuur…
Dat ga ik niet uit de weg!
